Düşünmeden geçmiyor kaç gündür saatlerim...Çok acı çok...Özellikle bebekleri, çocukları düşününce içim titriyor, ya da kurtulan ama ailelerini kaybetmişleri...Aşağıdaki fotoğraf aklımdan çıkımyor...Neyseki Annesi de kurtarılmış 2 saat sonra, tam 48 saatlik bekleyişin ardından...
Tamam biz sabırsızız... Bilmediğimiz, tanımadığımız bir ruh hali içinde bekliyoruz seni... Heyecandan avuçlarımız terliyor... Peki sana ne demeli... Ne bu heyecan... Yazık değil mi annenin karnına... Yumrukluyor, tekmeliyor, O minik ellerin, kolların, bacakların... Vurdukça vuruyor... Yaklaşık iki buçuk ay sonra benim karnımdasın... Kalbim duruyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder