Yine Anne-kız geçirdiğimiz kocaaa bir 8 günün ardından kavuştuk babamıza...Özlemişiz yine, daha mı çok bu sefer acaba? Uzun gelen ama keyifli, bol aktiviteli geçen bir hafta oldu bizim için...Babayı aramasın çabalarım ile Duru artık ben kapıdan girer girmez, "Anne biz ne yapçaz, sulu boya yap???, parmak boya yap??" der oldu:) Biz de yapar olduk...Haftasonu Bora'ya kavuştuk...Kızımla sofralar hazırladık, pastalar yaptık Babaya...Pazar günü de hep beraber Nil ve İremlerle kahvaltıdaydık...İlk 2 foto Dedemizin objektifinden...
Tamam biz sabırsızız... Bilmediğimiz, tanımadığımız bir ruh hali içinde bekliyoruz seni... Heyecandan avuçlarımız terliyor... Peki sana ne demeli... Ne bu heyecan... Yazık değil mi annenin karnına... Yumrukluyor, tekmeliyor, O minik ellerin, kolların, bacakların... Vurdukça vuruyor... Yaklaşık iki buçuk ay sonra benim karnımdasın... Kalbim duruyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder