Nehir...

Herkes yazdı, herke çizdi...Ayşe Arman'a kadar...4-5 aydır sessiz takipçisiydim Nehir'in...Her sabah iyi haberler alacağım diye umutla açtım bilgisayarımı...Herkes gibi, her onları tanımayan takipçi gibi, kendimi aileden hissettim...Yazsam mı birşey diyorum 2 gündür...Elim klavyeye gitmiyor...Boğazım düğüm, düğüm...Her an aklımda...2 gündür kendimde değilim...Fakat yazmamanın daha kötü hissettireceğine karar verdim...Haksızlık diyorum...O bir melekti ve şimdi gerçek bir melek diyerek avunuyorum...O melek ailesinin etrafında sonsuza kadar akacak bir Nehir olacak...Hep akacak, inanıyorum...Son değil bu...Olamaz...O çok insanı etkiledi, o çok insana öğretti, değdi...Ben de bunlardan biriyim...Ölümün arkasından kurulan hiçbir cümleyi kurmak istemiyorum...Yakışmıyor...Kime yakışır ki zaten...Ama ona hiç yakışmıyor...Bu bir son değil çünkü...O mutlu, huzurlu, özgür şimdi...Ailesinin, güçlü, harika Anne ve Babasının, dünyalar tatlısı ablasının çevresinde şimdi...