Hoşuma giden bir dialogu unuttum... -Durucum Anne nerede çalışıyor? -Mogaaa (Mogaz) :) Okurken basit gibi görünen şeyler, ufacık şeyler bizim için o kadar mutluluk verici olabiliyor ki...
Tamam biz sabırsızız... Bilmediğimiz, tanımadığımız bir ruh hali içinde bekliyoruz seni... Heyecandan avuçlarımız terliyor... Peki sana ne demeli... Ne bu heyecan... Yazık değil mi annenin karnına... Yumrukluyor, tekmeliyor, O minik ellerin, kolların, bacakların... Vurdukça vuruyor... Yaklaşık iki buçuk ay sonra benim karnımdasın... Kalbim duruyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder