Pazartesi sabahı işe geldiğimde ancak bunlar sendromdan çıkarabilirdi beni...Yuvasından gelen geçen haftaya ait bu fotolar, ve yine annemden gelen "Pazartesi bile sorunsuz gittik okula" telefonu...O girmiyor galiba Pazartesi sendromuna:)
Tamam biz sabırsızız... Bilmediğimiz, tanımadığımız bir ruh hali içinde bekliyoruz seni... Heyecandan avuçlarımız terliyor... Peki sana ne demeli... Ne bu heyecan... Yazık değil mi annenin karnına... Yumrukluyor, tekmeliyor, O minik ellerin, kolların, bacakların... Vurdukça vuruyor... Yaklaşık iki buçuk ay sonra benim karnımdasın... Kalbim duruyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder