Değişiyor...Çocuk Oluyor...Büyüyor...

Değişiyor, çocuk oluyor...Büyüyor...Konuşma hakkında yazacak birşey bile yok...Bitirdik o faslı...Konuşması değil, konuştukları ve cevapları şaşırtıyor artık insanı...Bora dün akşam sporda saat 9 gibi, "Anneciiim babam neyydeee" Sporda diyorum..."Anne akşam spor olmaz kiiii":) Geçen kuaföre gittim...Babasına beni sormuş...O da tutturur mu acaba beni diye panikle markete gitti geliyor demiş...(bu aralar pek bir düşkünüz de) Geldim eve saçlar kesilmiş, fönlü...Güzel olmuş falan dediler...Bak Durucum saçlarımı kestirdim, güzel mi dedim...Babasına dönmüş "Anne maykete gitmemiş, kuaföye gitmiiiş, göydün müüü" diyor...Höhh dedik...Bu aralar oyunları kendi kendine oynamaya başladı...Öyle böyle değil, saatlerce...Odasına giriyor, çıkmıyor...Bizi de çağırmıyor...Biz salonda, o odasında...inanamıyoruz...bıcıııır bıcır konuşturuyo oyuncaklarını, gezidriyor, yediriyor, içiriyor...:)
Kıyafetlerini kendi seçicek, dışarı giderken bana izin veriyor ama zaten tüm dolabı onun istediği gibi olduğu için benim seçtiklerimde hoşuna gidiyor...elbiseye bayılıyor bu aralar...Giyip aynanın karşısında kahkahalar atıyor...Hele benim aldığım Hello Kitty'li elbisesi var, eve getirdiğim gün bayıldı bayıldı...Ben sakladım sonra...Hem yazlık, hem de her dakika giyip yaz gelmeden eskitmesin diye... Neredeyse 1 ay oldu, hala onu soruyordu, ben de dün dayanamadım giydirdim...Gece yatarken çıkarmam diyor...Ben de bak buraya koyuyorum sabah giyersin diye ikna ettim...ama kaldırma diye tembihledi:) Ben kaldırdım tabi...Dışarı çıkıcak, babam giydircek, zor olması dedim...Sabah gözünü açar açmaz, yeni elbisem diye sayıklamış...Ve bana bir telefon...Tabi ki elbise çıktı ve giyildi:)Böyle işte...tam bir kız...Dansa merak saldı...Müzik duydu mu dans ediyor...Tabi utanacağı birileri yoksa...Akşamları bizim eve biri dışardan baksa delirmişler der heralde...Anne, Baba, Duru salonun ortasında çılgınca dans ediyor müziklerle:) Bir de müziğin tipine bir uygun dans ediyor ki görmeye değer...
Hiçbir zorluğu kalmadı valla...Bazı kriz anları olsa da eskisi gibi değil...Hiç değil...Alıyorum kucağıma, gözlerine baka baka anlatıyorum herşeyi...dinliyor, anlıyor, mantıklı buluyor, kabul ediyor...Kriz anları da böylece bitiyor...Dışarıda yemeğe gidiyoruz, yanımızda yok gibi...Yani tatlığı ile var da, zahmeti yok...Önüne alıyor kitabını, oyuncaklarını, yiyor yemeğini(benim de yedirdiğim oluyor ama zevkle yiyor, keyif alıyor hele bir de balıksa), bizimle sohbet ediyor, biz de keyifle sohbetle yemek yiyoruz...