2 Yaş...

2 yaş dediler, sendrom dediler, korkuttular, bekledik, başladı dedik, vs...Her çocuk farklı olabilir ama 2-3 aydır yaşadıklarımdan şunu diyebilirim ki 2 yaş çocuğu kendini farkediyor...Herşeyi yapabileceğini düşünüyor ve inatlaşmayı öğreniyor...Hepsi bu kadar...Önemli olan tehlikeli birşey olmadıkça ucunda, inatlaşmamak, onun dediğini yapmak, yapamayacağın zamanlarda minik oyunlarla yapıyormuş gibi görünüp yine bildiğini yapmak:) Örnek olarak pijamayla mı çıkmak istiyor dışarı arbada giydir, nolcak:) Biz çok hissetmiyoruz...Tabi ki farklılıklar var, tabi tutturmalar var ama yoğun değil, ağır hiç değil...Ayrıca sendrom değil bence 2 yaş, 2 yaş keyif almak, beraber oynamak, beraber eğlenmek, onun yalnız oyunlar oynamayı keşfetmesi (bir bakıyoruz odasında mırıl mırıl konuşarak oyunlar oynuyor), peşini bırakıyor olmak...Aile olduğunu hissetmesi, hissettirmesi...Hergün şaşırtacak birşeyler söylemeye, bağlantılar kurmaya başlaması, mucizevi...2 yaş güzel, keyifli, yazılanın, çizilenin aksine...Zor değil hiç...Biz çok eğleniyoruz...Bizi güldürmeye başlıyor...Espriler yapıyor kendince:) Bana Baba diyor, babasını gösteriyor Anne diye, sonra kahkahlar atıp gülüyor:) Olayları anlatıyor uzuuun uzun dilinin döndüğünce...Babasının lunaparktaki kazasını anlatıyor mesela..."Lulupark Unu-Anne uçak, baba uf, unu buz":) Telefonda konuşuyoruz...

-Durucum nereye gittin?

-Mamuuun (My GYM) amblemi maymun da:)

-Naptın aşkım orada?

-Aaçç kapa, kak kak (zıplama), hoomur...

-Başka?

-Bittiii...

Öpüp kapatıyor...

2 yaş keyif sendromu, beraberliğin keşfi...