11 Temmuz 2010 Pazar

Antalya'dan Bir Duru Geçti...

Antalya tatilimiz bitti...Asyalarla ve Gözde ablalarla 3 aile gittik...Keyifli, yorucu, koşuşturmalı, herşeyden tatmalı, her yeniliği denemeli ve gerçekten harika bir tatildi...Anılarda kalanlar, aklımızda, kalbimizde kalanlar...İşte böyle...
Uçağı beklerken...
Çok sevdim uçmayı, uçağı, hiç yadırgamadım...
O yüzden tatil köyüne girer girmez, kendimi helikoptere attım:) Uçmaya devam...
Yüzmeye gidiyoruz dendiği anda taktım kolluklarımı, Asya ile denize doğru...Her sabah ilk iş "kolluksuz çıkmam abi" dedirtircesine, gözümü açar açmaz kolluklar takılıyordu... Denize ilk gün Babamın ya da Annemin kucağında kolluklarımla girdim...Sonra baktım tek başıma yüzmek isityorum...Unu diyerek (duru:)) kendim yüzmek istediğimi belli ettim...Annem de batarım çıkarım, yüzemeyeceğimi anlayıp kucaklarına gelirim diyerek bırak dedi Babama...Herşeyi kendim deneyerek görmeliymişim...Hahahaa...Sonuç mu???
Bir kere bile dengemi kaybetmeden, batmadan çıkmadan, Babam beni bırakır bırakmaz yüzmeye başladım...Ve o andan itibaren yanlarında yüzüp durdum...Tutmalarına gerek kalmadı:)
Kumda kendimi kaybedercesine saatlerce oynadım...Tabi Asya ile birlikte...
Eeee biraz da kuruyalım ve dinlenelim...
Akşamları da bi ayrı güzeldi...Akşamlardan kareler...Buyruuun...
Genelde Asya ile elele dolaştık hep...
Hoşverler mangal keyfinde...
Diskodayım...Tabi diskonun açılmasına 1-2 saat var...Nedense bir türlü göremedim açıldığını:)
En büyük eğlencelerimden biri de animasyonları izlemek ve bitttikten sonra kulüp danslarına katılmak oldu...
Grease müzikali...
Sahnedeyim...
Veee dans ediyorum...
Babamı da yolladım, tek başıma dans ederken...
Deniz lokantasına giderken...
İskelede, güzel bir manzara eşliğinde balıkları götürdüm...
Çin lokantasında ördek yediiiim...
Bu da bu kadar enerjiyi nasıl bulduğumun kanıtı...Püfür püfür havada, deniz kenarında öğlen uyurken...
İşte böyle muhteşem bir tatildi...Darısı diğerlerinin başına:)
Bu arada 2 yaş sendromu denen birşey varmış...Galiba onun izleri başladı bende:) Herşeyi ben yaparım, ayakkabılarımı, kıyafetlerim ben giyicem, her yere tek başıma gidebilirim, çıkabilirim...Yapamayınca da sinirlenirim:) Annemler sabırla açıklamalar yapıyorlar, ilk 5-10 dakka inatlaşsam da, bakıyorum mantıksız şeyler değil söyledikleri, kabul ediveriyorum:) Neyse ki şu anda Annemin dediğine göre hafif geçiyor...Merak etmeyin, böyle atlatırız en hafifinden:)

Hiç yorum yok: